Şişmanlık, biyolojik olmaktan çok sosyal bir sorun, çünkü büyük ölçüde insan bedeninin bir tüketim aygıtına dönüştüren batı tipi yaşam tarzı nın yaygınlaşmasına paralel olarak sıklığı artıyor.Besin endüstrisinin en önemli hedef grubu çocuklardır. Yoğun kalori içeren, yağ oranı yüksek besinlerle beslenme ve atıştırma kültürüne, hareketsiz bir günlük yaşam eklenince okul çıkışlarına tombul kız ve oğlanlar fark edilir bir orana ulaşıyor.

Ülkemiz çocukları da bu tür yaşam tarzının esiri durumunda ve büyük kentlerdeki özel okullarda şişmanlık sıklığı giderek artıyor.

Araştırmalara göre 6 yaşında şişman olan çocukların yüzde 25?i erişkin dönemde de şişman olurken, bu oranın 12 yaşında şişman olanlar için yüzde 75?e yükseliyor.

Asıl önemlisi anne ve babadan biri şişman ise çocuklarının yarısı her ikisi şişmansa 2/3? ü şişman oluyor.
Bu sonuçta genetik faktörler kadar ailenin yaşam tarzının etkili olduğu, çocukların erken yaştan itibaren anne ve babalarının beslenme tarzını kopya ettiği biliniyor.

Şişmanlık ile tat duyusu arasında yakın bir ilişki bulunuyor. Yeni doğan bebeklerin bile ağızlarına tatlı bir şey verildiğinde yüzleri gülüyor. Tam tersi acı besinlere ağızlarını buruşturarak yanıt veriyorlar.

Son yıllardaki araştırmalar TV seyretme- daha doğrusu elektronik aletlerin başında geçirilen zaman- ile çocuklardaki şişmanlık arasında önemli bir ilişki olduğunu gösteriyor.

Bizim İzmit?teki 10-16 yaş grubundaki öğrenciler arasında yaptığımız bir araştırmada şişmanlık sıklığını yüzde 4.1, şişmanlık riski altında olanları ise yüzde 9 bulduk.

Aynı araştırmada şişmanlık sıklığı ile günde 5 saatten fazla TV seyretme, atıştırma tarzında beslenme, ailede şişmanlık olması ve fast food beslenme arasında yakın bir ilişki olduğunu gösterdik.